Komunikacja
Jak prosisz, żeby się do ciebie zwracano — dwanaście próśb, każda ze swoją wagą.
- Pytania
- 36
- 9 min
- Zapisane prośby, a nie typ
Czym to jest
Słownik czterech kolorów jest znacznie starszy niż którykolwiek z produktów sprzedawanych pod jego szyldem. Schemat czterech temperamentów pochodzi od Galena, pary funkcji są Junga, a dwie osie zwykle rysowane pod spodem — jak szybko i jak mocno człowiek naciska oraz czy patrzy najpierw na zadanie, czy na ludzi w pokoju — opublikowano otwarcie i nie należą do nikogo. Do kogoś należy natomiast każda wersja komercyjna: Insights Discovery wraz z kołem należy do The Insights Group, DiSC do John Wiley & Sons, SOCIAL STYLE do TRACOM-u, a True Colors do True Colors International. Ani jedna pozycja, przymiotnik, nazwa koloru czy strona raportu z któregokolwiek z nich nie pojawia się tutaj i nie została odtworzona wstecz. Każde pytanie poniżej napisano na potrzeby tej aplikacji. Warto powiedzieć dokładnie, co po tym zostaje, bo to kolory są powodem, dla którego czytasz tę notę, i akurat ich w narzędziu nie ma: nic, co odpowiesz, nie jest zliczane, nie umieszczamy cię na żadnej z osi i na końcu nie przypisujemy ci koloru. Zadajemy dwanaście pytań i oddajemy odpowiedzi uporządkowane. To, co z tego wychodzi, nie jest typem ani pomiarem — jest zapisem tego, jak prosisz, żeby się do ciebie zwracano, a prośba nie potrzebuje dowodów za sobą. I dobrze, bo dowodów nie ma: żadne niezależne, recenzowane badanie nie pokazuje, że zwracanie się do kogoś w jego deklarowanym stylu cokolwiek poprawia, a najbliższa porządnie zaprojektowana literatura, ta o dopasowywaniu nauczania do deklarowanych preferencji uczenia się, nie znalazła efektu, kiedy go wreszcie sprawdzono. Odpowiedzi i tak są coś warte. Są prośbą, a nie prognozą, a osoba, która je czyta, może prośbę spełnić, nie musząc wierzyć w żadną teorię.
Skąd to pochodzi
spisane, nie domniemaneZapisane prośby, a nie typ
Czteroczęściowe opisy tego, jak ludzie się komunikują, mają swój rodowód: od temperamentów Galena przez Junga (1921) i Marstona (1928) po Merrilla i Reida (1981). Nic z tego nie jest tu stosowane: nic nie jest wyliczane i nie przypisuje się żadnego koloru ani typu. Zapisywane jest tylko to, czego — jak mówisz — chcesz.
Napisane dla tej aplikacji
Tu nic nie jest mierzone, więc rzetelność i trafność nie mają zastosowania. Zapisuje stanowiska, które deklarujesz, to, jak ważne jest dla ciebie każde z nich, i dlaczego.
Dalsza lektura
- Jung, C. G. (1921). Psychologische Typen (otwiera się w nowej karcie). Rascher & Cie., Zürich. English translation by H. G. Baynes: Psychological types, Kegan Paul, Trench, Trubner & Co. (London) and Harcourt, Brace & Co. (New York), 1923źródło
- Marston, W. M. (1928). Emotions of normal people (otwiera się w nowej karcie). Kegan Paul, Trench, Trubner & Co. (London); Harcourt, Brace and Company (New York)źródło
- Merrill, D. W., & Reid, R. H. (1981). Personal styles and effective performance: Make your style work for you (otwiera się w nowej karcie). Chilton Book Company, Radnor, PAźródło
Czytaj wynik jako uporządkowaną wersję twoich odpowiedzi, a nie jako pomiar ciebie.
Dlaczego za tymi pytaniami nie stoją żadne dowody
Każdy kwestionariusz w tej aplikacji pisze własne pytania, bo model stojący za narzędziem jest zwykle publiczny, a opublikowany kwestionariusz objęty prawem autorskim. To uczciwy sposób budowania i ma koszt, który warto powiedzieć wprost: rzetelność i trafność należą do konkretnego zestawu pytań zadanego konkretnej grupie ludzi, a nie do nazwy idei, która za nimi stoi. Te pytania nigdy nie zostały zadane próbie badawczej, nie mają norm i nie mają dowodów, że mierzą to, od czego wzięły nazwę.